EFEKT ZEWNĘTRZNY
Artysta prosi o pożyczenie banknotu dwudziesto lub pięćdzie-sięciozłotowego. Właściciela banknotu prosi o zapisanie serii i numeru banknotu i o zrobienie na nim znaku.
Następnie wykonawca składa banknot, wkłada go do koperty i kopertę zakleja. Zapala świecę w lichtarzu. Trzymając kopertę przed płomieniem świecy, pokazuje, że banknot znajduje się wewnątrz koperty. Wykonawca prosi któregoś z widzów o potrzymanie koperty nad świecą, ale przez nieostrożność widza koperta spala się. W tej chwili pomocnik wnosi na scenę niewielki stolik, na którym stoi pusta ramka.
Iluzjonista prowadzi z niezręcznym widzem rozmowę w komiczny sposób. Ażeby wyratować z biedy widza, artysta starannie zbiera popiół, a następnie strząsa go na ramkę. Zdumiona publiczność widzi, że banknot, złożony na ukos, znajduje się w ramce. Iluzjonista idzie na salę i, otworzywszy ramkę, prosi właściciela o zabranie banknotu. Ten spełnia prośbę. Po sprawdzeniu serii i numeru okazuje się, że jest to ten sam banknot, który widz pożyczył iluzjoniście.
REKWIZYTY:
Ramka do znikania i ukazywania się przedmiotów.
Świeca w lichtarzu i zapałki.
Dwie zupełnie jednakowe koperty.
Zwykły papier w kształcie wzoru banknotu.
Kolejne strony: 2