menu
Zamienny woreczekPudełko do znikania przedmiotów
Szkatułka do sztuk z kartami
Ramka do kart
Ściągaczka
Malowanie chusteczek
Podarty afisz
Scalanie papieru Okito
Zagadka confetti
Latające motyle
Cudowny telefon
współpraca
skoki spadochronowejudoga
Kołowrotki
Dobre Aminokwasy dla Twoich mięśni
EFEKT ZEWNĘTRZNY
Iluzjonista prosi widza o wyciągnięcie z talii kilku kart, nie oglądając ich, wkłada karty do talii i tasuje. Położywszy talię na stół na oczach widzów, bierze niewielką metalową ramkę o wymiarach odpowiadających talii kart, pokazuje widzom, że ramka jest pusta i wcale nie spreparowana. Następnie wziąwszy talię ze stolika, iluzjonista wkłada karty do ramki i umieszcza ją na końcu czarodziejskiej pałeczki. Publiczność widzi, jak karta sama powoli wysuwa się z ramki w górę. Iluzjonista pyta, czy z ramki wysunęła się rzeczywiście ta karta, którą wybrał widz. Po otrzymaniu twierdzącej odpowiedzi, pyta drugiego widza: „A pan jaką kartę wyciągnął?" I nie czekając na odpowiedź, wykonawca patrzy na ramkę, z której wysuwa się karta. „Ta?" — pyta. Ż ramki wysuwa się następna, po tej jeszcze inna i tak ukazują się jedna po drugiej wszystkie wybrane karty. Po skończeniu sztuki iluzjonista raz jeszcze pokazuje widzom ramkę.
REKWIZYTY:
Specjalnie preparowana talia kart do gry składająca się tylko z takich kart, które daje się widzom do wyciągnięcia. Przypuśćmy, że potrzeba pięciu różnych kart. Bierzemy wówczas po siedem jednakowych kart, na przykład 7 dam pik, 7 siódemek kier itd. Karty składa się w talię. Rozłożywszy 7 górnych kart, wykonawca proponuje widzowi wybranie „dowolnej" karty, w rzeczywistości daje mu z siedmiu dam pik wyciągnąć tylko jedną.
Specjalna miedziana niklowana ramka z rurką, którą się nakłada na czarodziejską pałeczkę.
Specjalna pałeczka, za pomocą której karty wysuwają się z ramki. W sztuce tej mamy dwa sekrety. Pierwszy — ukazanie się kart „wybranych" przez widza. Drugi kryje się w pałeczce, która wysuwa do góry potrzebną kartę, i w samej ramce. Iluzjonista ma dwie talie: w jednej uprzednio ułożona są karty, które winny się „ukazywać", drugą wykonawca podaje widzom. Iluzjonista wcześniej decyduje, jakie karty widzowie mają wyciągnąć. Karty te (przypuśćmy, że jest ich pięć) iluzjonista kładzie na wierzchu talii koszulkami do góry w następującej kolejności: najprzód kartę, która powinna się ukazać ostatnia (w tym wypadku piąta), następnie przedostatnia — czwarta, potem trzecia, druga i na koniec — pierwsza. Na pierwszej karcie kładzie się jeszcze jedną, o roli której mówimy niżej.
strona 2
Iluzjonista prosi widza o wyciągnięcie z talii kilku kart, nie oglądając ich, wkłada karty do talii i tasuje. Położywszy talię na stół na oczach widzów, bierze niewielką metalową ramkę o wymiarach odpowiadających talii kart, pokazuje widzom, że ramka jest pusta i wcale nie spreparowana. Następnie wziąwszy talię ze stolika, iluzjonista wkłada karty do ramki i umieszcza ją na końcu czarodziejskiej pałeczki. Publiczność widzi, jak karta sama powoli wysuwa się z ramki w górę. Iluzjonista pyta, czy z ramki wysunęła się rzeczywiście ta karta, którą wybrał widz. Po otrzymaniu twierdzącej odpowiedzi, pyta drugiego widza: „A pan jaką kartę wyciągnął?" I nie czekając na odpowiedź, wykonawca patrzy na ramkę, z której wysuwa się karta. „Ta?" — pyta. Ż ramki wysuwa się następna, po tej jeszcze inna i tak ukazują się jedna po drugiej wszystkie wybrane karty. Po skończeniu sztuki iluzjonista raz jeszcze pokazuje widzom ramkę.
REKWIZYTY:
Specjalnie preparowana talia kart do gry składająca się tylko z takich kart, które daje się widzom do wyciągnięcia. Przypuśćmy, że potrzeba pięciu różnych kart. Bierzemy wówczas po siedem jednakowych kart, na przykład 7 dam pik, 7 siódemek kier itd. Karty składa się w talię. Rozłożywszy 7 górnych kart, wykonawca proponuje widzowi wybranie „dowolnej" karty, w rzeczywistości daje mu z siedmiu dam pik wyciągnąć tylko jedną.
Specjalna miedziana niklowana ramka z rurką, którą się nakłada na czarodziejską pałeczkę.
Specjalna pałeczka, za pomocą której karty wysuwają się z ramki. W sztuce tej mamy dwa sekrety. Pierwszy — ukazanie się kart „wybranych" przez widza. Drugi kryje się w pałeczce, która wysuwa do góry potrzebną kartę, i w samej ramce. Iluzjonista ma dwie talie: w jednej uprzednio ułożona są karty, które winny się „ukazywać", drugą wykonawca podaje widzom. Iluzjonista wcześniej decyduje, jakie karty widzowie mają wyciągnąć. Karty te (przypuśćmy, że jest ich pięć) iluzjonista kładzie na wierzchu talii koszulkami do góry w następującej kolejności: najprzód kartę, która powinna się ukazać ostatnia (w tym wypadku piąta), następnie przedostatnia — czwarta, potem trzecia, druga i na koniec — pierwsza. Na pierwszej karcie kładzie się jeszcze jedną, o roli której mówimy niżej.
strona 2