EFEKT ZEWNĘTRZNY
Iluzjonista prosi o monetę (najlepiej dużą, na przykład pięćdziesiąt groszy lub złotówkę). Widz znaczy monetę i wręcza ją wykonawcy. Ten podchodzi do stolika na scenie, kładzie z boku pieniądz, bierze szklankę i, pokazawszy ją wszystkim, nakłada ją na czarodziejską pałeczkę. Następnie stawia szklankę na stolik i mówi, że od dotknięcia czarodziejską pałeczką szklanka nabrała magicznych właściwości. Bierze monetę i, dotknąwszy ją pałeczką, oznajmia, że i pieniądz posiadł teraz niezwykłe właściwości.
„Nie wierzycie? — pyta. -— Moneta potrafi teraz mówić. W dalszym ciągu nie wierzycie?" Kładzie pieniądz do szklanki, znajdującej się na stoliku, przenosi stolik na środek sceny i objaśnia widzom, że pieniądz dopiero uczy się mówić, a ponieważ na razie zna tylko dwa słowa: „tak" i „nie", odpowiada więc stukaniem. „Jeżeli moneta w szklance stuknie raz, znaczy to „tak", jeżeli dwa — „nie".
„Czy mówię prawdę?" — pyta iluzjonista. Pieniądz w szklance stuka raz i lekko podskakuje. „Słyszycie — tak. Czy pieniądz ma ochotę odpowiadać na pytania widzów?" Pieniądz stuka raz. „A czy pieniądz nie będzie grymasić?" — pyta wykonawca. W odpowiedzi moneta stuka dwa razy. „Nie? Dobrze!"
Iluzjonista idzie do publiczności i zadaje żartobliwe pytania, na które moneta odpowiada stukaniem. Na przykład: „Czy ten młody człowiek jest kawalerem? (moneta stuka dwa razy). „A więc żonaty?" (moneta znów stuka dwa razy). „No, dobrze. A czy ma dzieci? (moneta stuka raz). Tak. A ile?" (Moneta zaczyna stukać bez przerwy). Artysta przerażony podbiega do szklanki i nakrywa ją ręką, ale moneta nie przestaje stukać. Iluzjonista bierze szklankę ze stołu i idzie z nią ku proscenium. Publiczność widzi, że moneta wisi na nitce; koniec jej trzyma pomocnik, który wychodzi w tej chwili na scenę. Asystent pociąga nitkę i moneta, podskakując, stuka o szklankę. Wreszcie iluzjonista stwierdza swą „niezręczność" i wyciąga za nitkę monetę ze szklanki.
„No cóż, bywa i tak" — mówi i wziąwszy monetę, wręcza ją widzowi, który potwierdza, że pieniądz istotnie do niego należy.
REKWIZYTY: Stolik. Szklanka.
Długa, mocna czarna nitka. Czarodziejska pałeczka. Moneta pożyczona od widza.
SEKRET
Sekret sztuki zrozumiały jest z opisu efektu zewnętrznego. Pozostaje tylko podać niektóre wskazówki.
Niewielką serwetką przykrywamy stolik i przymocowujemy ją kilkoma pluskiewkami. Na brzegu (najbardziej oddalonym od publiczności) wpinamy w serwetę agrafkę, pod którą przesuwamy nitkę z supełkiem. Na końcu nitki przymocowujemy kuleczkę z wosku i kładziemy na stół za szklankę. Zanim iluzjonista włoży monetę do szklanki, w najdogodniejszym momencie przylepia nieznacznie woskową kulkę do monety i wrzuca ją do szklanki. Trick ten, urozmaicony żartami, wywołuje zawsze wesołe ożywienie na sali. Szczególnie efektowne jest nieoczekiwane zakończenie — zdemaskowanie tricku.