EFEKT ZEWNĘTRZNY
Iluzjonista pokazuje widzom linę, długości około 1 1/2 metra; nawinąwszy ją na rękę, wychodzi na środek sceny i zaprasza do siebie jednego z widzów. Proponuje mu, żeby wziął linę za jeden koniec i postawił ją pionowo na ręce. Pomimo usiłowań lina, oczywiście, nie trzyma się prosto, ale zwisa w dół. Po kilku nieudanych próbach widz rezygnuje. Wtedy wykonawca bierze linę prawą ręką i zawiązuje na jednym z końców węzeł, który opuszcza do dołu. Następnie drugi koniec ujmuje prawą ręką i podtrzymując węzeł lewą, podnosi go do góry. Lina stoi prosto i pionowo na prawej ręce.
Kiedy widzowie przekonają się że lina bez żadnej obcej pomocy utrzymuje się pionowo węzłem do góry, iluzjonista z lekka nachyla prawą rękę, w której trzyma linę, i ta również lekko nachyla się w tę samą stronę, trzymając się wciąż prosto. Następnie iluzjonista robi lewą ręką zaledwie uchwytne passy i lina znów, jak na początku tricku, nieporadnie zwisa na ręce obydwoma końcami w dół.
REKWIZYTY:
Specjalnie spreparowana lina.
SEKRET
Sekret tricku zawarty jest w specjalnie spreparowanej linie. Tylko na zewnątrz wydaje się ona liną zwykłą. W rzeczywistości zrobiona jest z plecionki sznurka, używanego do rolet, i nieco podmalowana na wzór linki kręconej. Wewnątrz plecionki znajdują się niewielkie toczone drewniane cylinderki z zaokrąglonymi brzegami. Przez cylinderki przeciągnięta jest żyłka nylonowa grubości 1 mm, jednym końcem żyłka przymocowana jest za pomocą niewielkiego metalowego krążka do górnego brzegu cylinderka. Na żyłkę tę nawleczonych jest około 50 takich cy-linderków, wytoczonych z drzewa. Cylinderków nawleka się tyle, ile wymaga długość liny. Do drugiego końca żyłki przywiązany jest miedziany krążek z przylutowanym uszkiem.
Wszystkie cylinderki, nanizane na żyłkę, umieszczamy wewnątrz plecionki, z której uprzednio zostały wyciągnięte wszystkie wewnętrzne nitki.
Wszystkie cylinderki, wsunięte wewnątrz plecionki, swobodnie zginają się, sprawiając wrażenie zwyczajnej liny. Ale wystarczy zawiązać tylko węzeł i mocno naciągnąć żyłkę za dolny krążek, a cała lina staje się od razu sztywna i trzyma się pionowo. Zwalniacie dolny krążek — i cała lina zaraz „mięknie". Na tym właśnie polega sekret tricku. Koniec liny, na którym zawiązujemy węzeł, cały jest wypełniony nićmi, wyciągniętymi ze sznurka do rolet. Nici te są mocno przytwierdzone do plecionki, aby nie wzbudzić podejrzeń widza. Linę należy lekko podma-lować, z daleka będzie wyglądała jak naturalna. Lepiej jeszcze będzie, jeżeli zamiast gotowej plecionki ze sznurka od rolet, opleciemy grubymi nićmi kordonkowymi cylinderki, naciągnięte na żyłkę nylonową i wzmocnione krążkami. Przy niewielkiej wprawie nie jest to trudne do wykonania.
Cylinderki powinny mieć od 25—35 mm długości i 10—20 mm grubości. Nie wolno zapominać o napełnieniu górnej części plecionki nićmi, gdyż w przeciwnym razie i cylinderki, i krążki będą widoczne.